(Giro) Lucinda goed op Monte Zoncolan maar toch uit top-drie

Ondanks een prima prestatie (6e) op één van de zwaarste cols van Europa, de Monte Zoncolan, is Lucinda haar greep op het podium kwijt geraakt. Ze staat nu vierde, met 1:12 achter op nummer drie Amanda Spratt. Zondag volgt de slotetappe met in de finale nog een pittige col (579 m) van 1e categorie en in het voordeel van Lucinda, een lange afdaling naar de finish. Annemiek van Vleuten verstevigde haar leiding in het klassement met de derde ritzege. Ze kwam solo aan.

“Wat een verschrikkelijk monster…..”, pufte Lucinda na het bereiken van de top van de ook in het mannenpeloton zeer gevreesde Monte Zoncolan. 10,5 kilometer lang en met een gemiddeld stijgingspercentage van 11,2% met pieken naar boven de 20%.

Met die puist in het vooruitzicht deed het peloton het in de lange aanloop bewust rustiger aan. Een paar bescheiden aanvalletjes, maar alles bleef lang bijeen. Tien kilometer voor de voet van de slotklim geselde een noodweer het peloton. Stromende regen en donder en bliksem. Gelukkig duurde dat niet lang. In de regen knokten de ploegen van de klassementsrensters nog wel om de ideale positie in de punt van het peloton. Het was op het valse plat een enorm gevecht, maar Lucinda werd goed afgezet.

Toen begon het dus echt. In de eerste kilometers brak het peloton direct in stukken. Lucinda koos voor haar lichtste verzet. “Het was erg lastig om niet te hard te beginnen, maar ik denk dat ik dus toch nog te diep ben gegaan in het begin van de klim”, analyseerde ze. “Maar in het begin is het zo irritant met al die anderen en motoren om je heen. Toen alles een beetje meer uitgerekt raakte, kon ik mij iets meer focussen op mijzelf en dat was iets fijner.”

Lucinda kon zich steeds richten op de niet ver voor haar rijdende Amanda Spratt, tijdens de klim meer en meer haar concurrente om de derde plek, want Van Vleuten en Ashleigh Moolman reden al een stuk verder. Lucinda: “Continu hield ik Spratt in het zicht en ze leek zich wat op te blazen, maar had wel steeds iemand een paar meter voor haar rijden, waar ze zich kennelijk goed aan op kon trekken. Als er eindelijk een vlakkere bocht kwam, moest ik die echt gebruiken om even een iets hogere cadans te rijden om daarna op het steilere weer te kunnen pushen.”

“Richting de top ging ik langzaam ‘dood’, kon steeds moeilijker kracht blijven zetten en verloor Spratt uit het oog. Met 2 kilometer te gaan sloot Megan Guarnier bij mij aan. Die zorgde ervoor dat ik wel nog weer wat harder ging, maar de laatste honderden meters kon ik haar wiel niet meer houden. Het was gewoon omhoog zwoegen en ja als 6e boven komen, is natuurlijk gewoon superknap. Dat had ik vorige maand niet durven dromen.”

Op Eurosport 1 is vanavond vanaf 22:50 uur een uitgebreide samenvatting te zien

Foto Anton Vos | Cor Vos

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search