Blog: Italiaans Jubileum

Na 10 jaar ben ik terug waar het allemaal begon. Direct na de ronde van Thüringen reed ik met de auto naar Livigno. Drie weken hoogtestage, als laatste voorbereiding op de Giro. Die gaat 5 juli van start met een ploegentijdrit in Cassano Spinola en eindigt na 10 lastige dagen, met 4 finishes bergop, in Udine.

Wat hier in Livigno dan precies begon? Mijn liefde voor de Giro!
In deze blog neem ik jullie graag mee naar al die herinneringen die hier tijdens mijn trainingen weer bovenkwamen.

Zoals jullie wel weten ben ik begonnen bij Leontien.nl. In die periode reed ik veel grote wedstrijden voor de nationale selectie. Zo ook mijn allereerste Giro in 2010.

Na Tour de L’aude werd dit mijn tweede lange etappekoers. Met ook Marianne Vos in ons team ontbrak het niet aan ambitie. Verder bestond de ploeg uit Chantal Blaak, Roxane Knetemann, Sanne van Paassen, Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten en Marit Huisman.
De eerste dagen waren ‘makkelijk’ en eindigden in een massasprint. In de vijfde etappe kregen we de eerste finish bergop met kleine verschillen tussen de toppers, onze kopvrouw won en nam daarmee ook de leiderstrui over. Vanaf die etappe kwamen er geen makkelijke dagen meer als die überhaupt al bestaan in de Giro, dat was mij wel duidelijk geworden.
Tijdens een etappe met vertrek langs het Comomeer was ik al gelost bij de eerste oplopende meters (nee dat was nog geen klim). Chantal ik ben je nog steeds dankbaar dat ik niet alleen hoefde te fietsen, als die geloste Italianen weer als een gek gingen rijden.

Meer en meer herinneringen komen boven nu ik dit aan het schrijven ben. Nou moet je niet denken dat ik al die details van start en finish echt nog wist hoor. Lang leve het internet die mij alle plaatsnamen en hoogteprofielen kon vertellen. Maar wat ik nooit zal vergeten is hoeveel ik heb afgezien én hoe cool ik het vond dat Marianne hét roze had en dat ik deel uitmaakte van de ploeg.

Na een lange dag bergop ploeteren richting Livigno verloor Marianne helaas het roze. Met een dag later de finish op de Stelvio, stond de koninginnenrit voor de deur stond. Voor Johan Lammerts (ploegleider) dus reden om een plannetje te beramen, want we deden natuurlijk alles voor het Giro podium! De wel bekende uitspraak van Johan, defensief tot je besluit offensief te worden. Het was tijd om offensief te worden! Minuscuul had hij de kwaliteiten van onze ploeg en de concurrentie in kaart gebracht. ’s Ochtends na het ontbijt de briefing van het meesterplan. We zouden de favorieten onderdruk gaan zetten en hoe! Voordat we aan de Stelvio begonnen hadden we na 2 ‘kleine’ klimmetjes een serieuze afdaling. Die afdaling zouden we vol gas gaan en dan niet meer stoppen voor de klim begon. Iedereen was een schakel in het plan. Zo loodste Johan met echte wielergeniepigheid Marit naar de eerste startrij om vanuit het vertrek direct in de aanval te kunnen. De eerste plaatselijke rondjes door Livigno vlogen voorbij door de aanvalsregen van Oranjeshirtjes in een poging een voorsprong op te bouwen voor het klimwerk begon. Voor mij was werk weggelegd in de afdaling tot aan de voet van de Stelvio. Die kleine klimmetjes die daarvoor lagen die kon ik wel aan werd mij overtuigend verteld. Zoals ik al zei, veel kan ik mij niet herinneren, maar van deze dag weet ik nog heel veel. Die klimmetjes, bleken serieuze beklimmingen, het tempo lag enorm hoog en het enige wat ik heel de tijd dacht, ik mag NIET lossen, ik kan dit, ik moet straks nog helpen, na die bocht zal de top wel zijn, na die bocht daar dan.
Nu ben ik hier dus terug in Livigno en zal ik eens wat vertellen, die twee klimmetjes zijn klimmen van 5 kilometer! Maar goed puur op wilskracht lukte het mij om in de eerste groep te overleven. Daarna moest het dus gebeuren, we stortte ons vol risico’s in de afdaling in een poging de klimsters die duidelijk minder technisch waren te lossen. Geweldig, was dat! Beneden motiveerde Marianne ons om het tempo zo hoog mogelijk te houden. We hadden een paar hele goede klimsters gelost, ons plan werkte. De kilometers die volgden heb ik denk ik net zo hard afgezien als daarvoor op de klim. Ik reed me helemaal leeg tot de voet van de Stelvio. In een flits vloog iedereen mij voorbij alsof ik stilstond. Ja, inderdaad toen moest het dus nog beginnen, 22 kilometer klimmen. Bemoedigend werd ik op sleeptouw genomen door Linda Villumsen, een van de zovele rensters waar ik tegenop keek. Een paar minuten later werden we voorbijgevlogen door Emma Pooley, de dag ervoor nog tweede, het commentaar van Linda: ‘ah she will win today’. Niet veel later moest ik lossen bij de paar rensters waar ik mee reed. De klim was mij onbekend, in de verte zag ik de haarspeldbochten voor me liggen, terwijl de bordjes de bochten de 48!! haarspeldbochten aftelde. Bovenop leken een paar banners te staan, ah dat moest de top zijn. Eindelijk een mikpunt daar ligt de streep, wat een klote klim. Langzamer dan langzaam kropen de meters voorbij. Eenmaal bij de banners die de finish hadden geleken, bleek het alleen wat reclame en een geweldige plek voor publiek om ons langere tijd te zien rijden. Ik vervloekte de klim nog maar eens, want achter een immense rots lagen de gemene laatste kilometers op mij te wachten. Uiteindelijk kwam ik 17 minuten na de winnares over de finish geharkt. Daar hoorde ik dat deze klim ook voor Marianne te veel was, ze werd knap 10e maar verloor veel tijd. En Emma die minuten verloor in de afdaling, die werd ‘gewoon’ tweede op een half minuutje van de winnares.

Het was dus de zoveelste dag hard afzien, maar wat was het gaaf! Samen een plannetje smeden en dat met volle overgave uitvoeren, dat gaf mij een kick. Dat de profielen zich makkelijker voordeden dan ze waren, het maakte allemaal niet uit. Juist dat onbekende, de zwaarte, het gekkenwerk, de sfeer en liefde voor het wielrennen die iedereen hier heeft. Ik denk dat juist dat is waardoor ik zo van de Giro ben gaan houden.

Na deze onvergetelijke editie, heeft de giro mij elk jaar nog vele mooie herinneringen gebracht. Ik heb mijzelf meer en meer ontdekt en de roze trui mogen dragen.
Drie weken alleen op hoogtestage was zeker niet altijd even makkelijk, maar steeds herinnerd worden aan die bijzondere momenten hebben mij meer en meer gemotiveerd. Ik ben er van overtuigd dat ik beter voorbereid dan ooit aan mijn jubileum editie van de Giro ga beginnen!

Showing 5 comments
  • Marit Huisman
    Beantwoorden

    Leuk om te lezen weer en het was inderdaad een fantastisch plan van Johan!

  • Henk
    Beantwoorden

    Mooie herinneringen Lucinda. Veel succes met deze nieuwe hoogtestage en nog meer succes in de Giro.

  • Ellen
    Beantwoorden

    Leuke blog! Ik begin me ook opeens weer wat te herinneren van deze editie. Vooral die demarrage van Marit die mij beloofde meteen samen met mij te lossen… grrr! Zoals jij het opschrijft klinkt het nog bijna leuk 😉

  • Miranda
    Beantwoorden

    Mooi stuk! Succes daar 💪💪
    En tussen het werken door genieten hè, van je jubileum😀

  • Willem wijkagent
    Beantwoorden

    Hoi Lucinda, ik wens je een geweldige GiroRosa!
    Aan je vorm zal het niet liggen, die is prima zag ik vorige week.
    Veel succes!

Laat een reactie achter op Henk Reactie annuleren

Start typing and press Enter to search