Lucinda bekroont topseizoen met winst in WB Plouay

podium_gpplouay

Het podium in Bretagne. Lucinda geflankeerd door Marianne Vos en Pauline Ferrand Prevot (Foto: Davy Rietbergen | Cor Vos)

Vorig jaar werd Lucinda Nederlands kampioene. Een mijlpaal in haar carrière. Maar in 2014 komt ze toch weer een stapje verder. In het voorjaar won ze haar eerste grote etappekoers bij de Elite, de Energiewacht Toer. En zaterdag kwam na het NK van 2013 de tweede grote mijlpaal in haar carrière. Winst in de GP Plouay van Bretagne, een wereldbekerwedstrijd. Ze won met een geweldige solo in de laatste tien kilometer. Lucinda: “Weer een stap ten opzichte van 2013 en toen was het al zo goed. Ik ben hier zielsgelukkig mee.”

Het ging al weken goed met Lucinda, maar een knappe finale in een grote wedstrijd zat er ondanks alles toch steeds net niet in. De benen voelden zaterdag andermaal goed en het ging weer prima met de wegkapitein van Rabo Liv. “Mijn eerste doel voor deze wedstrijd om eens een keer een finale op dit niveau te rijden. Dan gebeurt dat en win je ook nog. Kippenvel. Het leek wel of het bevrijdend werkte toen ik mijn doel eenmaal had bereikt.”

Aanval op aanval
Voor Lucinda ging het in Bretagne als in een roes nadat ze in het begin van de finale de ene na de andere aanval had opgezet. Haar ploeggenote Anna van der Breggen noemde het in een tweet een ‘aanvallen-tot-je-erbij-neervalt-tactiek van Lucinda’. Drie keer probeerde ze het en ze kreeg steeds wel iemand mee. De andere Raborensters in de kopgroep drongen niet aan, maar de concurrentes bundelden de krachten om Lucinda en de andere aanvalsters steeds tot de orde te roepen.

Bij een versnelling van Anna van der Breggen leek de koers er voor Lucinda op te zitten. Ze kon niet langer volgen en zakte weg naar de achtergrond. Maar schijn bedroog. “Toen Anna op een klimmetje versnelde, voelde ik dat ik niet mee kon. Toen ben ik bewust niet tot het gaatje gegaan om aan te haken, want dat blaas je je op. Ik gokte er op dat het weer zou stil vallen en dat gebeurde. Toen we terugkwamen, heb ik mijn snelheid gebruikt en ben direct door gegaan.”

“De andere meiden riepen naar me dat ik moest doorgaan. Ik hoorde Anna heel duidelijk schreeuwen. Koos had me bij de achtervolging al gezegd dat het kon. ‘Het gaat stil vallen’, zei hij. Toen ik alleen weg was, zag ik de achtervolgers al snel niet meer. Ik kreeg te horen dat het gat snel groter werd en dat moest ook want op die slotklim was ik sowieso gezien. Ik ben vervolgens in de afdaling als een malle door de bochten gegaan. Alle risico’s van de wereld. Op die slotklim moest en zou er een marge zijn.”

Kippenvel en rillingen
Ze had aan de voet van de slotklim 55 seconden. Het verschil werd wel kleiner, maar ze behield een marge van 30 seconden met nog 3,5 kilometer voor de wielen. Bij de achtervolgers controleerde met name kopvrouw Marianne Vos meedogenloos. De concurrentie had geen schijn van kans. De overwinning kon niet meer ontglippen. “Een prachtige zege, kippenvel en rillingen. Al langer had ik goede benen, maar dat laatste zetje zat er steeds net niet in. Vandaag wel. Dat geeft een onbeschrijflijk gevoel. Met dank aan het team en Marianne Vos, want die hebben achter mij de koers helemaal stil gelegd. Zo zie je maar, je hoeft niet altijd de beste te zijn om te winnen.”

Video NOS

Video UCI-Channel

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search