De overtreffende trap in Qatar

Goed, beter, best
Groot, groter, grootst
Mooi, mooier, mooist
Duur, duurder, duurst

Ja, de overtreffende trap daar zijn ze goed in, nee ik heb het niet over Amerika maar over Qatar. Daar begon zoals de laatste jaren, ook nu mijn wegseizoen. Drie keer ben ik er nu geweest, waar ook ter wereld, de weg herken ik altijd zo terug. Uitgezonderd van Qatar, Qatar is continue een bouwplaats (ik ben benieuwd hoe het er over 20 jaar uitziet). Op de ene plek wordt een nog mooier, nog groter gebouw uit de grond gestampt.

De meeste gebouwen zijn zo af, behalve die van het museum van Art. Een van de weinige dingen die ik herken, maar nog steeds niet af is. Al grappend over de reden waarom het nog niet af is, kijken we naar de contouren van het gebouw wat er nu al, niet eens af, al indrukwekkend uit ziet. Ja, een architect kan zijn hart ophalen, in Qatar is alles mogelijk als het zich maar onderscheidt van welk land dan ook.

Maar goed we komen dus om een wedstrijd te rijden. Een wedstrijd waar ik altijd met gemengde gevoelens aan denk, maar weinig keren per jaar wordt de kwaliteit geëvenaard op het gebied van onder andere  vlucht, hotel, eten. De hele atmosfeer is goed, ontspannen zelfs.

Maar de wedstrijden vallen voor mij sportief gezien vaak tegen. Met veel trainingsarbeid sta je aan de start, ergens in de woestijn, de harde wind heeft vrij spel op de lange rechte wegen. Tijd om echt in de wedstrijd te komen, daar is hier geen spraken van. Eén keer reed ik een uitslag, twee jaar geleden,  de laatste etappe, het bleef bij elkaar en in de massasprint zat ik goed gepositioneerd, een tweede plek kon ik eruit slepen. Verder bleven het verwoede pogingen om in de eerste waaier te komen. Te weinig kracht zat er in de benen, weer een hele rit kop over kop rijden, afzien, pijn hebben voor plek 40. Aan het spelletje wielrennen kwam ik daar niet toe.

Dit jaar lijkt voor wat betreft het sportief gebied alles anders. De temperatuur is nog aangenamer als anders en de wind heeft besloten minder hard te waaien. De eerste etappe staat de wind zelfs de hele dag mee of tegen. Soms gaat het tempo wel erg ver omlaag, maar stiekem toch best lekker om zo te beginnen.

Een massasprint volgt, chaos, hoge snelheden, brede wegen, treintjes die nog niet volledig op elkaar zijn ingewerkt. Ik kom pas rond 700 meter echt goed van voor en mis nipt het podium. Toch lekker om mee te beginnen. Dag twee lijkt een geschikte dag voor waaiers, waar je bij deze etappe normaal bijna van de fiets waait is het nu een ‘gewoon’ schappelijk windje. Vanuit het vertrek breekt het, voor het eerst zit ik in Qatar in de eerste waaier.

Uiteindelijk verspil ik het uitzicht op een mooie uitslag alsnog na een nieuwe versnelling, maar goed alles gaat nog steeds beter dan vooraf gedacht. Dag drie staat de wind weer niet erg gunstig, pas in finale komt het op gang, er wordt vol gekoerst. Tot op twee kilometer van de streep blijft het onzeker of het een massasprint wordt. Iedereen wordt terug gepakt en we denderen op de finish af, een derde plek sleep ik eruit.

Dat gaat lekker zo, weer een mooi resultaat met nog een dag te gaan waar het normaal altijd een massasprint wordt. De vierde etappe dus een massasprint waarbij het duel om het eindklassement nog hevig is. Ook nu rijd ik een prima sprint, ik word zesde. Had stiekem meer gehoopt, maar Qatar 2015 is voor mij meer dan succesvol verlopen. Ik kan met vertrouwen terug naar Europa en alle pogingen om niet naar Qatar te hoeven waren helemaal niet nodig. Pa, nogmaals bedankt voor het ritje Brussel met mijn paspoort. 😉

Lucinda Brand

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search